Dan herken je vast een of meerdere van deze situaties …

Je wordt ruim voor de wekker wakker, zoals gewoonlijk. Maar in plaats van uitgerust en fit aan de dag te beginnen, voel je je moe en futloos. Nog voordat je wakker bent, draait je hoofd al overuren met alles wat op je wacht. 

Het liefst zou je je nog een keer omdraaien, maar dat kan niet. Er ligt te veel. Te veel werk, te veel taken, te veel verantwoordelijkheid. Blijven liggen is geen optie. 

Je sleept jezelf uit bed, kleedt je aan en begint aan de dag. Al binnen het eerste uur laat je je leiden door de waan van de dag.

Voor de buitenwereld lijken jij en je partner het allemaal mooi geregeld te hebben. Terwijl je partner fulltime werkt, werk jij parttime en regel je vrijwel alles rondom het gezin.

Kinderen op tijd naar school, door naar je werk en dan ook weer op tijd op het schoolplein staan om je kinderen weer op te halen. Speelafspraakjes geen probleem, tussendoor doe je de boodschappen en kook je. Na het eten hup door naar het sportveld met je kinderen. En eenmaal thuis? Douchen, pyama’s aan, verhaaltje en kinderen die moe maar voldaan gaan slapen.

Doodmoe kom je weer beneden. Je hebt gedaan wat je moest doen, maar echt blij word je er niet van. Je voelt je moe, gehaast, op. Geen energie meer over. Toch doe je nog snel even die belangrijke klus voor je werk waar je eerder niet aan toegekomen was. Totaal oververmoeid en veel te laat, besluit je daarna zelf ook maar naar bed te gaan. Amper tijd voor je partner, laat staan voor jezelf.

mam… Mam… MAM!

Wat de kinderen ook nodig hebben, de vraag begint altijd met jou. En je hebt het al zo druk. Je bent altijd bezig om alles en iedereen tevreden te stellen. Keer op keer. En diep van binnen weet je ook dat je dit aan jezelf te wijten hebt. Jij bent immers altijd diegene geweest die altijd alles voor ze gedaan heeft. Ook als het over je eigen grenzen ging. Dus logisch dat ze om jou vragen. Maar je trekt het niet meer en reageert geïrriteerder dan je wilt naar je kinderen toe.

Je belt met je moeder om je hart te luchten en wijsheid te mogen ontvangen. Hardop spreek je uit waar je mee zit. Dat je er klaar mee bent om jouw eigen behoeften aan de kant te schuiven. Je vertelt hoe bijna alles op jouw bordje ligt. Het huishouden, de planning, de zorg voor de kinderen. Altijd beschikbaar, altijd paraat. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Jouw moeder luistert vol herkenning. Je voelt je gezien en gehoord, tot die ene zin: “Yep, dat hoort nou eenmaal bij het moederschap”. Onmacht overvalt je. Geïrriteerd en boos zeg je: “Dat kan wel wezen, maar ik ben er klaar mee”. Het gesprek valt vervolgens stil en jullie hangen op.

En dan … dan komen de tranen en je vraagt jezelf af: “Vraag ik te veel?” “Ben ik egoïstisch?”

Je baalt er enorm van dat je de laatste tijd zoveel uitvalt naar alles en iedereen die je lief is. Je wilt er zo graag zijn voor anderen, alleen niet meer ten koste van jezelf. En dat, dat lijkt op een of andere manier onmogelijk. 

Schuldgevoelens overvallen je regelmatig, maar een ding is helder: Je bent klaar met jezelf continue aanpassen/wegcijferen.